"What is the city but the people?"αναρωτιέται με ρητορικό τρόπο ο Σαίξπηρ, στη γ' πράξη του "Κορολιανού". Αλλά μήπως δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που κάνουν την πόλη, αλλά και η Ιστορία της, τα μνημεία της το φυσικό και οικιστικό της περιβάλλον; Όλα αυτά που αξεδιάλυτα και συμπληρωματικά καθιστούν κάθε πόλη μοναδική.

Στην δική μας πόλη, τι μας αρέσει και τι δεν μας αρέσει; Ο κάθε Αρτινός, είτε ζει στην Άρτα είτε αλλού, έχει βγάλει λίγο-πολύ, τα συμπεράσματά του. Ωστόσο, αξίζει να διαβάσει κανένας τις απόψεις μερικών Αρτινών που στο διάστημα 2005-2012, μέσα από τις συνεντεύξεις τους στην ARTA PRESS, εξέφρασαν την γνώμη τους για την πόλη τους. Τι τους αρέσει και τι δεν τους αρέσει σε αυτήν. Μπορεί να συμφωνείτε, μπορεί και όχι. Σημασία έχει με ποιό τρόπο μόνιμοι κάτοικοι της πόλης και Αρτινοί της διασποράς έβλεπαν (βλέπουν) τον τόπο τους. Και το σημαντικότερο, εάν και κατά πόσο εξακολουθούν να ισχύουν και σήμερα όλα εκείνα που επισήμαναν πριν από μερικά χρόνια. Καλή ανάγνωση.

 

ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ...

"Δεν μου αρέσει που φρόντισε έγκαιρα και μάλλον μη αναστρέψιμα να καταστρέψει ό,τι όμορφο είχε. Το περίφημο και εξαιρετικά παρεξηγημένο σχέδιο του Παύλου Δούκα για την επέκταση της πόλης δεν υλοποιήθηκε και πιστεύω ότι είναι πλέον πολύ αργά. Η Άρτα είναι από τις ελληνικές πόλεις που έχουν πολύ περιαστικό αλλά εξαιρετικά ελάχιστο ενδοαστικό πράσινο. Και πόλεις χωρίς πράσινο στο κέντρο τους δεν είναι χαρούμενες πόλεις".

(Δημήτρης Βάσσος, ζωγράφος)

 

" Η ρυμοτομία, η αισθητική των κτιρίων στα στενά παραδοσιακά σοκάκια που έγιναν δρόμοι για το αυτοκίνητο"

(Σπύρος Λιούκας, καθηγητής Πανεπιστημίου)

 

"Η εγκατάλειψή της, τα σκουπίδια της, η παρακμή της ιστορίας της, η κατεδάφιση των παλιών σπιτιών της, το θερμοκήπιο της κεντρικής πλατείας, τα καθίσματα των πεζόδρομων, το παλιό δημαρχείο που καταρρέει, η αδιαφορία για την πνευματική ζωή, η βαρβαρότητα του αυτοκινήτου, η έπαρση και η μεγαλομανία των αναρριχώμενων φυτών"

(Δημήτρης Βλαχοπάνος, συγγραφέας)

 


" Η α-ταξία, η ανοχή και η έντονη αίσθηση της ατιμωρησίας (γι΄ αυτό και ο καθένας κάνει ό, τι θέλει), τα σκουπίδια, ατέλειωτος πίνακας..."

(Απόστολος Τόδουλος, πρώην Πρόεδρος του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Υγροτόπων Αμβρακικού).

 

"Τα κομμένα δένδρα στο Κάστρο και η εγκατάλειψη των Βυζαντινών μνημείων".

(Νίκος Παπακώστας, συνθέτης)

 

"Η έλλειψη ενδιαφέροντος από τους κατοίκους της Άρτας για την απέραντη ομορφιά που υπάρχει στην περιοχή μας".

(Παναγιώτης Ζιώβας, φωτογράφος)

 

"Ο άναρχος τρόπος δόμησης που μετέτρεψε αυτήν τη γραφική πόλη με τις τόσες ανηφοριές και το πανέμορφο δάσος , σε μία ακόμη τσιμεντούπολη της επαρχίας".

(Τατιάνα Ζώη, ζωγράφος - εκπαιδευτικός)

 

"Η απουσία αρχιτεκτονικής, αισθητικής, σχεδίου. Ο νεοελληνικός αχταρμάς, ο ψωροπερήφανος επαρχιωτισμός, οι φοβίες για το διαφορετικό, ο κοινωνικός συντηρητισμός"

(Κώστας Κατσουλάρης, συγγραφέας - βιβλιοκριτικός)

 

"Η έλλειψη ενδιαφέροντος συλλογικών δράσεων και η ιδιοτέλεια".

(Παύλος Χαραλάμπους, οικονομολόγος - αλιέας, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αλιευτικών Συλλόγων Ηπείρου)


"Η κατάσταση που βρίσκονται τα βυζαντινά μνημεία, που κατεδαφίστηκαν τα παλιά παραδοσιακά της κτίρια, που στον τομέα μου, τα εικαστικά, η ζωή της Άρτας είναι φτωχή, δεν είναι αντάξια της ιστορίας της".

(Δημήτρης Τσιρογιάννης, γλύπτης)

 

"Το κάστρο (για το μαύρο χάλι του), το ποτάμι (που δεν διαρρέει την πόλη και είναι σκουπιδότοπος) και το επίπεδο του πολιτισμού (διότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον για τον πολιτισμό)". (Στράτος Στασινός, σκηνοθέτης)


"Δεν μου αρέσει που η πόλη υπέφερε πάντα από μια απραξία. Από τα παιδικά μου χρόνια, στη δεκαετία του '60, τη θυμάμαι ως μια θλιβερή και μελαγχολική πόλη, όπου τα απογεύματα της Κυριακής δεν άκουγες παρά μονο την περιγραφή των ποδοσφαιρικών αγώνων από τα ραδιόφωνα που έπαιζαν σε όλα τα σπίτια. Που απουσιάζει επίσης, ένα Κέντρο Πληροφοριών με ξενόγλωσσο προσωπικό, που θα δίνει καθημερινά πληροφορίες στους επισκέπτες για το τι να δουνε, που να φάνε, που να κοιμηθούνε".

(Μπάμπης Μπίζας, εξερευνητής)


"...που παραμένει "κλειστή" στις προκλήσεις των καιρών, αντιμετωπίζοντας ως "ξένους", τους Αρτινούς της διασποράς αντί να εκμεταλλευθεί αυτό το σημαντικό κεφάλαιό της. Που βλέπω "παλιούς"- μέτριους ανθρώπους να ποδηγετούν την ανάπτυξη και να μην αφήνουν τους νέους να πετάξουν".

(Γιώργος Παπασωτηρίου, συγγραφέας)

 

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ...


"Μου αρέσει το γιοφύρι. Ο λόφος στο κέντρο της πόλης. Η πλατεία. Οι πεζοδρομήσεις. Οι πορτοκαλεώνες".

(Κώστας Κατσουλάρης)
"Η ιστορία της, το παρελθόν της, τα παιδικά μου χρόνια, το Κάστρο της, το γεφύρι της, τα έλατα του βουνού και οι πορτοκαλιές του κάμπου, ο Αμβρακικός, τα καθημερινά ραντεβού των φίλων, η οδός Σκουφά, η πλατεία Σκουφά".

(Δημήτρης Βλαχοπάνος)


"Οι σχέσεις, η πνευματική και πολιτισμική δραστηριότητα. Αν και οι επαφές μου έχουν ατονήσει μετά από 15 χρόνια συνολικά στο εξωτερικό".

(Σπύρος Λιούκας)


"Το ειδυλλιακό τοπίο του Αμβρακικού με τα χιονισμένα βουνά το χειμώνα".
(Παύλος Χαραλάμπους)

 

"Ο ρυθμός της ζωής, οι άνθρωποι, κυρίως οι φίλοι".

(Απόστολος Τόδουλος)


" Η νοσταλγία της νιότης μου, η εφηβεία μου, οι συμμαθητές μου, οι φίλοι μου, οι αγωνίες μας, οι πρώτοι ανεκπλήρωτοι έρωτες και το πρώτο μεθύσι, οι προβληματισμοί, οι δρόμοι που περπάτησα, το χωριό μου, οι Κωστακιοί".

(Γιώργος Παπασωτηρίου)


"Το Κάστρο και τα Βυζαντινά της μνημεία".

(Νίκος Παπακώστας)

 

"Η φυσική της ομορφιά. Η εναλλαγή του υγρού στοιχειού με τον ορεινό όγκο μέσα σε λίγα μόλις χιλιόμετρα".

 

(Παναγιώτης Ζιώβας)
"...που εκμοντερνίζεται, που οι φοιτητές και το Κέντρο Υγιειονομικού της προσέδωσαν μια ζωντάνια. Που σιγά - σιγά καταλαβαίνει την κληρονομιά της, που συνειδητοποιείται. Παλιά κανένας δεν νιαζόταν αν υπάρχουν βυζαντινές εκκλησίες ή υγροβιότοποι, σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που νιάζονται για αυτά και το μεταφέρουν παραπέρα".
(Μπάμπης Μπίζας)

 


"...που κάνοντας μια βόλτα στην πόλη συναντώ γνωστούς. Οι τόσες πανέμορφες βυζαντινές εκκλησίες και το γεφύρι".

(Τατιάνα Ζώη)


"Οι μικρές αποστάσεις μέσα στην πόλη. Οι μικρές αποστάσεις έξω από την πόλη: το ότι μπορείς να βρεθείς μέσα σε μια ώρα μάξιμουμ στη θάλασσα ή το αντίθετο σε ένα υπέροχο βουνό. Τα ποτάμια. Τα Θεοδώριανα. Το ότι όπου και να πας πέφτεις πάνω σε γνωστούς".

(Δημήτρης Ντάσκας, ηθοποιός)

 

" Τα βυζαντινά της μνημεία και η ατμόσφαιρα που αυτά αποπνέουν"

(Δημήτρης Τσιρογιάννης)

 

"...και το Γεφύρι, και η Παρηγορίτισσα και η Αγία Θεοδώρα και το πέτρινο κτίριο του Γυμνασίου, για τους δικούς μου, όμως, λόγους. Αυτό όμως που θα ξεχώριζα είναι το χρώμα της μικρής πόλης, της μικρής κοινωνίας, ενός μεγάλου χωριού θα έλεγα, που όσο κι αν η εισβολή του μοντέρνου στοιχείου της αλλοιώνει την όψη, αυτή διατηρεί την ατμόσφαιρα του οικείου. Μιά βόλτα να κάνει κανείς, στον πεζόδρομο της οδού Σκουφά, θα ανταλλάξει δέκα "καλημέρες" με γνωστούς".

(Στράτος Στασινός)