Το συλλαλητήριο της 20ης Ιανουαρίου 2019 θύμιζε σε μέγεθος τις συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, το καλοκαίρι του 2011. Ήταν μια αληθινή έκφραση διαμαρτυρίας από χιλιάδες πολίτες. Όπως και τότε. Πλήθη λαού από την Αθήνα και άλλες περιοχές της Ελλάδας κατέβηκαν στο δρόμο να διαδηλώσουν αυτό που πίστευαν για την Μακεδονία. Σωστό ή λάθος. Αλλά συνταγματικό τους δικαίωμα.

Έβλεπες ανθρώπους κυρίως από τα μεσαία και κατώτερα λαϊκά στρώματα, όλων των ηλικιών. Από οικογένειες με παιδάκια και μαθητές μέχρι μεσήλικες και ηλικιωμένους. Συνηθισμένα και καθημερινά πρόσωπα. Ούτε οι ακροδεξιοί ούτε οι φασίστες έδιναν τον τόνο σε αυτήν τη μεγάλη συγκέντρωση. Και όμως μερικές δεκάδες αγνώστου ή και γνωστής ταυτότητας έδωσαν την κατάλληλη αφορμή στην Αστυνομία να διαλύσει το ογκώδες συλλαλητήριο με δακρυγόνα και χημικά, κάνοντας τη δουλειά όλων των κυβερνήσεων που δεν θέλουν τον κόσμο στους δρόμους. Όπως και προ οκταετίας.

Στα μεγάλα συλλαλητήρια πάντα υπάρχει ένα μωσαϊκό ανθρώπων. Ένα ετερόκλητο πλήθος. Ευτυχώς. Όπως θα έπρεπε να είναι κάθε συνάθροιση της Δημοκρατίας. Πολίτες με διαφορετικές απόψεις, συχνά αντικρουόμενες στο επίπεδο του διαλόγου, έχουν το δικαίωμα του "συναθροίζεσθαι", όπως πρέπει να συμβαίνει σε κάθε δημοκρατική χώρα. Ετερόκλητα μέρη, με διαφορετικές πεποιθήσεις συναποτελούν το σώμα της Δημοκρατίας. Σε διαφορετική περίπτωση, υπήκοοι μια κοπής, με ομοειδείς απόψεις και ομοιόμορφες συμπεριφορές θα φτιάχνουν τον πολτό μιας κατ΄ επίφαση δημοκρατίας.